Category

Γενικά

Γράφει ο Καθηγητής Ενδοκρινολόγος Γεράσιμος Ε. Κρασσάς

Ένα ερώτημα που έχει τεθεί πολλές φορές σε μας τους ειδικούς γιατρούς είναι αν η ομοφυλοφιλία έχει γενετική βάση, δηλαδή εάν οι ομοφυλόφιλοι έχουν γονιδιακό πρόβλημα.
Μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Science και που αφορούσε περισσότερους από 500.000 ανθρώπους αξιοποίησε στοιχεία από τις βάσεις δεδομένων UKBiobank και 23andMe και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν κάποιες γενετικές διαφοροποιήσεις που ευθύνονται όμως για κάτι λιγότερο από το 25% για τις ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές.
Η Οργάνωση GLAAD που μάχεται για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ανέφερε ότι η μελέτη επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν καθοριστικοί εξωγενείς ή γενετικοί παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ενός ομοφυλόφιλου άντρα ή μιας λεσβίας.
Από τους συμμετέχοντες στη μελέτη 500.000 περίπου ανθρώπους ζητήθηκε επίσης να δηλώσουν εάν έχουν αποκλειστική ερωτική σχέση με άτομα του ίδιου φύλου ή και με άλλα άτομα διαφορετικού φύλου. Οι ερευνητές των Παν/μίων του HARVARD και του ΜΙΤ κατέληξαν στο ότι ο γενετικός παράγοντας ευθύνεται μόνον σε ποσοστό 8%-25% της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς.
Έχουν διαπιστωθεί μέχρι σήμερα πέντε γονιδιακές παραλλαγές που σχετίζονται με την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά συμπεριλαμβανομένης και μιας η οποία συνδέεται με την βιολογική οδό της όσφρησης. Οι παραλλαγές όμως αυτές ευθύνονται μόλις για το 1% των ομοφυλοφιλικών συμπεριφορών. Οι γενετικοί παράγοντες δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα της ιστορίας της σεξουαλικής συμπεριφοράς.
Τελικά, δεν υπάρχει συγκεκριμένο γονίδιο για την ομοφυλοφιλία και είναι αδύνατον να προβλέπεις την σεξουαλική κατεύθυνση ενός ανθρώπου από το γονιδίωμα του, αναφέρει ο καθηγητής της γενετικής Ben Niel στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης. Τα επιστημονικά στοιχεία μέχρι τώρα μας δείχνουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική και κανονική εκδοχή της ανθρώπινης εμπειρίας και του ανθρώπινου είδους. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει θεραπεία της ομοφυλοφιλίας, είτε ορμονική, είτε όχι.
Παρ’ ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι γενετικά προδιαγεγραμμένη, όπως δείχνει η μελέτη, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι έμφυτο γνώρισμα πολλών ανθρώπων και αναπόσπαστο και αναγκαίο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους.
Συμπερασματικά, δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή, είτε γενετική, είτε όχι, που να καθορίζει τη σεξουαλική κατεύθυνση κάθε ανθρώπου.
Οι πληροφορίες αυτές κυριαρχούσαν στο μυαλό μου μετά από μία ενδιαφέρουσα τυχαία συνάντηση που είχα με ένα νέο ζευγάρι ανδρών ηλικίας περίπου 20 – 25 ετών και το οποίο ήταν στη σειρά, μπροστά από μένα, για να επιδείξει ταυτότητα και εισιτήριο στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Τα παιδιά ήταν αγκαλιασμένα με πάθος, φιλιόντουσαν σαν να είναι ένα ετερόφυλο ζευγάρι, ο ένας από αυτούς ήταν δακρυσμένος, ενώ ο άλλος του χάιδευε συνεχώς τα μαλλιά. Ο δεύτερος, αφού πέρασε τον έλεγχο ο πρώτος, περίμενε τουλάχιστον 25 λεπτά στην μπάρα μέχρις ότου χαθεί από τα μάτια του ο σύντροφος του. Μια εικόνα που ποτέ δεν θα ξεχάσω και δεν διαφέρει σε τίποτα από τον έρωτα και το πάθος ενός ετερόφυλου ζευγαριού.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω για άλλη μια φορά ότι θεραπεία δεν υπάρχει για την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά και η βίαιη συμπεριφορά από τους οικείου τους σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.